PARAFIA POD WEZWANIEM
ŚW. TERESY OD DZIECIĄTKA JEZUS
W LUBLINIE
Historia
W okresie międzywojennym XX wieku dzielnica „Za Cukrownią” stanowiła peryferie Lublina i należała do parafii p.w. Św. Pawła. Jej mieszkańcy, mając daleką drogę do kościoła parafialnego, korzystali z posługi duszpasterskiej w istniejącej w tamtych latach prowizorycznej kaplicy przy cukrowni. Z inicjatywy mieszkańców w październiku 1935 podjęto decyzję budowy nowej świątyni. Na czele utworzonego 13 października 1935 r. komitetu budowlanego stanęła Aleksja Radzikowska. Biskup Lubelski Marian Fulman organizację nowej parafii powierzył ks. Wacławowi Banachowi.
Z funduszy diecezjalnych i ofiar mieszkańców zakupiono plac przy zbiegu ulic Betonowej i Krochmalnej, a wiosną 1936 przystąpiono do budowy kościoła. Ponieważ mieszkańcami powstającej parafii byli przede wszystkim ludzie niezamożni, sezonowi robotnicy, drobni rolnicy i w dużej mierze bezrobotni, z tego powodu zdecydowano się na budowę świątyni nie wymagającej dużych nakładów finansowych. Projekt nowego kościoła o konstrukcji drewniano-murowanej przygotował inż. Jerzy Siennicki. Jest to prawdopodobnie jedyny na Lubelszczyźnie kościół o konstrukcji szachulcowej (drewniany szkielet wypełniony murem). Architekt połączył tradycyjny sposób konstrukcji z modernistycznym ujęciem bryły.
Parafia została erygowana 5 września 1937 r.
Niedostatek funduszy i późniejsze działania wojenne z okresu II Wojny Światowej sprawiły, że prace wykończeniowe trwały wiele kolejnych lat.
1938 – Otynkowanie ścian zewnętrznych i doprowadzenie elektryczności.
1938 – Ufundowanie przez bpa Marian Fulmana dzwonów kościelnych (zrabowanych przez Niemców w czasie II Wojny Światowej).
1940 – Oddanie do użytku kaplicy św. Antoniego Padewskiego.
1946 – Ufundowanie dębowego ołtarza głównego wg projektu J. Kędzierskiego, z obrazem św. Teresy od Dzieciątka Jezus, autorstwa K. Kuleckiego.
1958 – Zastąpienie prowizorycznych ołtarzy bocznych ołtarzami dębowymi, dostosowanymi stylowo do ołtarza głównego.
1966 – Ufundowanie przez parafian dzwonów kościelnych, jako wotum Tysiąclecia Chrztu Polski.
1975 – Obłożenie wewnętrznych ścian kościoła boazerią.
1991 – 1997 – Przebudowa prezbiterium, wyłożenie placu wokół kościoła kostką brukową.
1997 – W 100-lecie śmierci św. Teresy z Lisieux, sprowadzono relikwie Świętej, które umieszczono w kościele.
1998 – Remont kościoła połączony z ociepleniem, pokrycie budynku świątyni sidingiem; zatarcie charakterystycznego wyglądu szachulcowej elewacji.
2012 – Kapitalny remont schodów głównych kościoła.
2013 – Instalacja nowego ogrzewania w kościele.
2014 – Instalacja nowego oświetlenia prezbiterium oraz nowoczesnego systemu wyświetlania pieśni podczas liturgii.
2015 – Sprowadzenie relikwii św. Ludwika i św. Zelii Martin – rodziców św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Renowacja tabernakulm.
2016 – Remont frontonu, przedsionka i drzwi głównych kościoła.